Meezeilen met Henk kan niet, meezeilen aan boord van de POOH wel.

Henk de Velde is terug! En deze keer niet voor een kort bezoekje,
maar samen met zijn trouwe boot Juniper waar hij ook op woont.
Is de reis zonder einde van onze bekendste zeezeiler afgelopen? Nou, dat ook weer niet.

In 2007 vertrok Henk de Velde uit Nederland. Het eerste deel van zijn boekenreeks over deze reis zonder einde verscheen onder de titel “Nergens is ook ergens.” In het tweede deel “Een Krijger onderweg naar huis” doet hij Australië aan en vaart hij naar de “happy islands” van Papoea-Nieuw Guinea naar de paradijzen van Micronesië. Daar wordt hij ingehaald en geëerd als een ‘ppalu’, de eretitel voor navigator uit de oude Micronesische legenden. Toch laat hij het paradijs achter zich en zeilt via Guam naar Japan. In deze totaal andere, moderne cultuur besluit hij dat de reis zonder einde een doel moet hebben. Mede door het gemis van zijn zoon besluit hij terug te zeilen naar Nederland. Dat doet hij niet rechtstreeks. Om zijn ziel niet te verliezen trekt hij naar de Beringzee. Via de Aleoeten en Alaska arriveert hij in Brits Columbia (Canada). In de winterse kou en op een modderstrand moet hij na een aanvaring met een dikke boomstam, zijn boot repareren. Uiteindelijk vaart hij via het Panamakanaal en de Atlantische Oceaan terug en arriveert in de nazomer van 2011in Nederland. Maar of de reis voorbij is, is nog maar de vraag. De wereld is zijn werkterrein.

De organisatie was in handen van het team van de Zeilen Atlantische Toertocht, Henk Bezemer en Hennie ten Dam, met ondersteuning van het maandblad Zeilen. Henk de Velde vertelde zijn verhaal op de bekende boeiende wijze die we van hem gewend zijn aan de hand van fraaie lichtbeelden, verkocht en signeerde boeken.

Meezeilen met Henk kan niet, meezeilen aan boord van de POOH wel.